Inhoud

In dit interview onderzoek ik hoe de artistieke praktijk van beeldend kunstenaar Merijn Kavelaars ontstaat uit intuïtie, emotie en de behoefte om grenzen te verleggen. Kavelaars vertelt hoe zijn dyslexie en zijn fascinatie voor pictogrammen leidden tot de ontwikkeling van een eigen beeldalfabet, en hoe zijn verblijf in Shanghai zijn schilderstijl ingrijpend veranderde.

Ook spreekt hij openhartig over een experiment met drie weken volledige afzondering, waarin hij de invloed van eenzaamheid op zijn creatieve proces onderzocht. Aan de hand van projecten als No Good Can Come of This en My Dogma wordt zichtbaar hoe hij persoonlijke confrontaties, radicale omstandigheden en monumentale ruimtes inzet om zijn werk verder te ontwikkelen.

Het gesprek biedt inzicht in de wisselwerking tussen omgeving, emotie en artistieke vrijheid, en in de manier waarop een maker door experiment en zelfonderzoek een eigen beeldtaal vindt.